“ขอบใจนะ ฟุจิมุระ”
ซาซางาวะ อายาโนะ ดอกฟ้าประจำชั้นเรียน บอกกับผมที่บังเอิญช่วยเธอจากพวกขี้ตื้อ นี่อายาโนะจำชื่อคนชอบเก็บตัวอย่างผมได้ด้วยเหรอ…แถมยังเข้ามาทำตัวสนิทสนมด้วยอย่างน่าประหลาด!?
ตั้งแต่นั้นมา เธอก็พาผมไปที่บ้านในวันหยุด บางทีก็อ้อนแบบเด็กๆว่า “ชมฉันหน่อยสิ” บางทีก็ขอให้ค้างคืนด้วย ผมมีความสุขกับการใช้ชีวิตเก็บตัวอย่างโดดเดี่ยวดีแล้วแท้ๆ แต่พอรู้ตัวอีกที เธอก็เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปแล้ว…
“วันนี้ก็จะมาที่บ้านใช่มั้ย” “ไม่มีเพื่อนเหรอ ถ้างั้น ฉันก็ยึดไว้เป็นของตัวเองคนเดียวได้สินะ!” “...ฉันคิดว่านาย เป็นคนพิเศษไม่ได้เหรอ”